سی و یک اسفند

زندگی پزشکی فوتبال اعتیاد تکنولوژی

 
 
ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ بهمن ۱۳۸٥  

بعد از ظهرها که دلگیر می شود دلم می خواهد سردرد بگیرم که نتوانم فکر کنم.که دلم تنگ نشود.که می شود.مفید ترین کاری که می شود کرد خواندن شعر است.اگر حوصله اش باشد البته.

((هر دارو که علاج بود
 در خانه داشتم
 اما تنم در باد
به تماشای غزلهای آخر می رفت
امروز را بی تو خفتم
فردا که خک را به باد بسپارند
تو را یافته ام
 مگر تو نسیم ابر بودی
که تو را در باران گم کردم ؟))
 



 
 
ساعت ٢:٠۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۳٠ دی ۱۳۸٥  

زندگی سيبی است

             گاز بايد زد با پوست

  حيف که کرم خورده بود هم سيب را و هم دندان را



 
بازی سرنوشت
ساعت ۱:۱٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٩ دی ۱۳۸٥  

درزمانهاي قديم مردم براي بتهايشان قربانگاههايي در دل كوه مي ساختند و نذورات و قربانيهاي خود را انجا مي گذاشتند تا خدايان از ان بهره جويند و شر بدي را از سرشان دفع نموده و خير و بركت بر انها نازل نمايند.وليكن در دل همان كوهها گرگي بود كه يك روز  پاي چپش شكست و نمي توانست شكار كند و به ناچاربه اين قربانگاهها رفته و غذاي خدايان را دور از چشم مردم به سرقت  برده و براي فرزندان گرسنه اش مي برد.البته گرگ طمعكار نه تنها بعد از بهبودي اش دست از اين كار برنداشت بلكه به فرزندانش نيز راه قربانگاه را ياد دادو در اندك زماني تمام گرگهاي كوه به مفت خوري عادت كردند.درنتيجه خدايان گرسنه  مانده و نتوانستند  به امور بندگان بپردازند و مردم گره در كارشان افتاده و روز به روز بدبخت تر و فقير تر و ناتوان تر شدند تا از بين رفتند و نسلشان منقرض شد.البته وقتي نسل انسانها منقرض شد گرگهاي مفت خور هم كه ديگر عادت شكار را فراموش كرده بودند هم يكي پس از ديگري از گرسنگي مردند و حيات وحش هم از بين رفت.

 


 

اين داستان احتمالآ دنباله داشته باشد .چون بعد از اينكه نسل ادمهاي ان دوره ورافتاده قاعدتآ بايد نسل ديگري از انسانها وگرگها به وجود امده باشند كه بنده بتوانم حرفهاي كتره ايم را اينجا بنويسم و شما بتوانيددر اندك زماني انجا بخوانيدشان.ولي اينكه چطور همچين شده است و در طي اين سالها چه اتفاقي اقتاده را اين حقير نمي دانم.در حقيقت همين قسمتي را هم كه تعريف كردم مطمئن نيستم حقيقت دارد يا نه.فقط چون مي خواستم سهم خودم را در اين مسابقه دروغ سازي كه از صبح تا شب در جامعه در جريان است ادا كرده باشم اين جفنگيات را سرهم كردم تا بتوانم شب رابا خيال اسوده و بدون هيچ احساس كمبودي بر بالين بگذارم

 



 
لذت می بريم
ساعت ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ دی ۱۳۸٥  

بالاخره بعد مدتها قلم يامفت زدن يك شماره از نشريه رو به تعطيلي طبيب به دستمان رسيد.البته پرواضح است اين لذت به هيچوجه ازمشاهده مطلب نصفه ونيمه چاپ شده خودمان نبوده بلكه مربوط به مصاحبه اي بود كه با دكتر علي محمد اقا محمدي كرده بود.اين جناب كه دو فوق تخصص در گوش و حلق و بيني داشت و چندين كتاب هم در زمينه ادبيات نوشته بود در قسمتي از اين مصاحبه مي گويد

((اگر يكبار ديگر به دنيا بيايم نه پزشك مي شوم و نه شاعر؛ مطرب مي شوم))



 
 
ساعت ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ دی ۱۳۸٥  

هرقدر سربالا راه بروی باعث نمی شود که بتوانی پرواز کنی.ولی ممکن است باعث بشود در چاله های پيش رو سقوط کنی.



 
 
ساعت ۱:٤٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ دی ۱۳۸٥  

اگر می دانستم بزرگ شدن اینقدر باحال است اینطور دودستی به کودکی نمی چسبیدم.

امشب انقدر با خاطراتمان به سرو کله هم زدیم که احساس کردیم ماهم داریم به طرز شیرینی پیر می شویم



 
چون سبوی تشنه.....*
ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٢ دی ۱۳۸٥  

 

به ياد حاج امير كه اين شعر را خوش مي داشت                                                                         

 

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                               اي رپتيپتينا

گفتم كه بميرم واست اي سروقدينا                        اي رپتيپتينا

گفتا كه زمن شرم كن اي مشدي حسينا                 اي رپتيپتينا

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                               اي رپتيپتينا

گفتم بده ماچي تو از اون قند لبينا                          اي رپتيپتينا

گفتا كه خجالت بكش از اين منه نينا                       اي رپتيپتينا

 

 

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                               اي رپتيپتينا

گفتم كه نگاهي بكن اي چشم عسلينا                   اي رپتيپتينا

گفتا كه ننه ام گفته كه از چشم كورينا                    اي رپتيپتينا

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                               اي رپتيپتينا

گفتم كه كلامي بگو از اون دهنينا                           اي رپتيپتينا

گفتا كه ننه ام گفته كه من حرف نتتينا                    اي رپتيپتينا

 

 

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                              اي رپتيپتينا

گفتم بخرم هرچي بخواهي به پولينا                      اي رپتيپتينا

گفتا كه ننه ام گفته نكن خرج اتينا                         اي رپتيپتينا

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                              اي رپتيپتينا

گفتم كه بيا در برم اي ماه وشينا                           اي رپتيپتينا

گفتا كه ننه ام گفته كه از پا شلينا                         اي رپتيپتينا

 

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                              اي رپتيپتينا

گفتم بخرم گوشواره از بهر گوشينا                         اي رپتيپتينا

گفتا كه ننه ام گفته كه از گوش كرينا                      اي رپتيپتينا

ديشب من بودم و ابجي اوفينا                               اي رپتيپتينا

گفتم كه بيا در بغلم ماه وشينا                               اي رپتيپتينا

 

                                                     گفتا كه فوتينا و فوتينا و فوتينا

 

*عنوان شعری از م.اميد که هيچ ربطی به اين شعر تخت حوضی ندارد

 

 



 
کاريمديکاتور
ساعت ۱:۳٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۸ دی ۱۳۸٥  

_گوشم انقدر سنگين شده كه سرم روي گردنم سنگيني مي كند

_براي از بين بردن گربه ها يا بايد موشها را سريعتر كرد يا سگهارا

_ازوقتي عمل باي پس كرده همه را از در پشتي به قلبش وارد مي كند

_گلبول سفيدي كه سربازي اش به تاخير افتاده بود با حسرت به ميكروبها نگاه مي كرد

_صياد دلم به قصد لعل لبت امده بود اب مرواريد چشمت نصيبش شد

 



 
 
ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٥ دی ۱۳۸٥  

                        توروخدا در مصرف گاز صرفه جويی کنيد .

 

ادم وقتی می شنود وسط برنامه راديويی مجری می گويد لوله های خانه تان پرگاز باد تا همه روزهای گرمی داشته باشيم.از خودش شرمش می ايد که در مصرف گاز صرفه جويی نکند.



 
 
ساعت ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۱ دی ۱۳۸٥  

ادمها درست چشم می دوزند به همان درزی كه از چشم خياط دور مانده



 
سفيد
ساعت ٥:٠٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ دی ۱۳۸٥  

برف که می بارد به اين زمينهای خشک،ملت چشم انتظار از خود بی خود می شوند.ديشب تا ۴ صبح بيدار بودم و پای بنجره برف امدن را تماشا می کردم.بعد از ۳-۴سال باز پشت همان پنچره.همان فضا همان برف.از توی چمدان دست نوشته های شب امتحان فيزيو پنج سال پيش را پيدا کردم که درس را ول کرده بودم و نشسته بودم به توصيف اولين برف زمستانی.خداسازی شد که ان امتحان را نيفتادم.صبح هم ذوق زده دست خواهرزاده محترم را گرفتم که به بهانه پارک بردنش تنی به برف بزنيم.ولی هنوز تن ادم برفی را درست و حسابی گنده نکرده بوديم که نگهبان پارک امد و با شرمندگی گفت درست کردن ادم برفی در پارک و برف بازی و قدم زدن در چمنها ممنوع است.خودش هم کلی فحش داد به ادمهايی که مجبورش کرده بودند جلوی برف بازی مردم را بگيرد.می گفت نمی دانم پارک ملت است يا پارک ذلت.....ولی برای من همين که دماغم از سرما يخ کردو سروصورتم را برف گرفت کافی است.ادم برفی و برف بازی بماند برای بعد